🔹 در همه جای دنیا، مذاکره ابزاری برای پایان جنگ است. این یک رویه عقلایی و پذیرفته‌شده در نظام بین‌الملل محسوب می‌شود.

🔸 اما آمریکا استثناست. قاعده آن‌ها معکوس است: مذاکره نه برای پایان تخاصم، که برای آغاز تخاصم. این تمایز ماهوی آمریکاست.

🔹 این واقعیت دوبار برای ما اثبات شد. در جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۴۰ روزه، در بحبوحه مذاکرات یا بلافاصله پس از آن، آتش جنگ شعله‌ور گشت. مذاکره‌ای که باید به ثبات می‌رسید، خود بستر بحران بعدی شد.

🔸 این تجربه زیسته اثبات کرد که آمریکا در مذاکره، طرفی قابل اعتماد برای حل‌وفصل مسائل نیست.

🔹 هدف راهبردی آن‌ها حل موضوع نیست؛ غنیمت شمردن فرصت، سوءاستفاده از غفلت، و وارد آوردن ضربه نهایی است.